Stofgroepenverbod tot mislukking gedoemd
Door Maurice Veldman | 18-12-2025
Met het op 1 juli van 2025 in werking getreden Stofgroepenverbod bindt nu ook de Nederlandse justitie de strijd aan met de zogeheten designerdrugs. Maar wat is het effect van dit nieuwe verbod? Weerhoudt het jongeren om dit chemisch geluk in te nemen?
Deze chemische poedertjes hebben psychoactieve werking en worden veelal online verkocht. Vooral onder jongeren schijnt deze nieuwe vorm van chemisch opgewekt geluk geliefd. Voorbeelden van deze trendy poedertjes zijn 3-MMC, 3-CMC, 2-MMC, Poes of Miauw.
Er is een nieuwe lijst 1A in de Opiumwet opgenomen met een waslijst aan populaire stofjes. Als je die nieuwe lijst doorleest, heb je een gedegen chemische opleiding nodig om te begrijpen wat er nu allemaal weer verboden is. De lijst vermeldt een duizelingwekkende hoeveelheid namen van middelen die als harddrugs worden beschouwd.
Psychoactieve stoffen
Het primaire doel van deze wetgeving is om de strijd aan te gaan met producenten van dergelijke psychoactieve stoffen. Met een spreekwoordelijke druk op de knop moeten nieuwe designerdrugs verboden worden. Tot het moment van invoering van de nieuwe lijst 1A bakten producenten sneller nieuwe pillen dan de beleidsmakers wetten kunnen schrijven.
Maar hoe is het gesteld in landen die al ruime ervaring hebben met een dergelijk verbod? In het Verenigd Koninkrijk en Duitsland is al in 2016 een Stofgroepenverbod ingevoerd. Als de effecten van dit al bijna tien jaar oude verbod in deze landen wordt bezien dan luidt de conclusie dat dit niet heeft geleid tot een verminderde beschikbaarheid of een verminderd aantal gebruikers. Er is weinig reden om aan te nemen dat dit in Nederland anders zal zijn.
Justitie loopt jammer genoeg weer achter de feiten aan. De designers van deze drugs worden zo op hun wenken bediend. Er wordt bij justitie geen moment gesproken over preventie, voorlichting of het signaleren van misstanden.
Dit zoveelste nieuwe Nederlandse verbod is tot mislukking gedoemd. Justitiebazen zouden beter eerst eens navraag moeten doen bij buurlanden die al ruime ervaring hebben met dit verbod. Dan zou het besef rijzen dat er meer nodig is dan het zoveelste verbod de wereld in te slingeren.